Peter Kluft, Afgevaardigd Bestuurder

Nawoord

Het is een hele eer aan het hoofd te mogen staan van een bedrijf zoals de Kempense Steenkolenmijnen,in de volksmond K.S. Het belang van KS overstijgt duidelijk de normale functies die van een ondernemingkan verwachten. Niet alleen haar economische impact was bepalend voor wat Limburg en een groot gedeelte van België vandaag is, maar tevens haar sociale en culturele impact waren dusdanig groot dat het Limburg van vandaag zelfs niet denkbaar is zonder de geschiedenis van KS te kennen.

In tegenstelling tot Wallonië, werden de steenkolenmijnen in Limburg ingeplant in een soort no-men's land. De gemeenten, hun kerken en casino's de culturele en sportinfrastruktuur, werden rond de mijnen gebouwd in functie van de sociale behoeften van het mijnwezen. Beringen en ook grotendeels de andere mijncités zullen steeds een levend voorbeeld blijven van wat KS aan rijkdom heeft bijgebracht in het uitzonderlijk mooie en aantrekkelijke Limburg. Het leven buiten de mijn was een weerspiegeling van het leven binnen de mijn: een mannenmaatschappij, streng hiërarchisch opgebouwd, allen voor één en één voor allen. Een maatschappij, zoals de meeste maatschappijen, gebouwd rond zware industrie, met veel zin voor verantwoordelijkheid en weinig plaats voor fantasie. Een maatschappij waar de lange termijn de bovenhand haalt op het dagelijkse. En toch zal de sporadische uitbundigheid van de mijnwerker in ons geheugen gegrift blijven. En ook blijven Sint Barbara en Carnavalsfeesten een gegeven van de regio waar mijnen actief waren.

De mijnen hebben ook hun tol geëist aan persoonlijk en maatschappelijk leed. Alleen al in de naoorlogse periode hebben wij nog ongeveer 1 overleden mijnwerker per maand gekend. Hier spreken we dan niet van andere kleine en middelgrote ongevallen die gebeurd zijn, toch van de zo beruchte angstaanjagende stoflong. Alleen al het beëindigen van deze op het einde van de 20e eeuw bijna onaanvaardbare menselijke en milieuonvriendelijke kolenexploitatie in de omstandigheden waarin hier in Limburg nog moest gebeuren, namelijk uiterst dunne lage op grote diepte. Men kan vandaag niet meer eisen dat iemand met zijn gezondheid en zelfs met zijn leven de prijs betaalt van een product dat hoe ook zijn betekenis op strategisch vlak en op het vlak van comfort verloren heeft.  

En toch zal KS blijven bestaan: 

Om dat KS een vennootschap is die in de loop der jaren met haar brede ervaring een ongekende hoeveelheid technische kennis heeft opgedaan. Deze kennis ligt op zeer diverse vlakken, zoals logistiek en transport, topografie, veiligheidsorganisatie, waterbehandeling, betonbouw, metaalbouw, hydraulica, elektriciteit, koeling, telefonie en zoveel andere. Al onze mensen die nog met enthousiasme blijven verder werken binnen KS, zijn drager van deze kennis. Tevens hebben wij een studiebureau dat uitgerust is met de modernste technieken en dat op haar specifieke domeinen voor geen ander moet onderdoen. Het beste bewijs van de onverdraagzaamheid van deze kennis, is het feit dat wij zelf instaan voor de ontwikkeling en de bouw van de nieuwe wervelbed-centrale. Andere bewijzen zijn de tientallen jointventures die we hebben met de meest performante bedrijven uit Limburg en Europa. 

Wij zijn een goede gestroomlijnde menselijke organisatie. Wij zijn ondernemers, wij hebben zin voor planning. We hebben ook zin voor kwaliteit en veiligheid. Wij kunnen budgetteren en staan voor onze budgetten. Deze kennis dragen wij over op het niveau van het projectmanagement. Gesteund door ons studiebureau en door onze techniekers, hebben wij momenteel projectmanagers die operationeel zijn zowel op het gebied van de realisatie van waterzuiveringstations als de bouw van een elektrische centrale, of het realiseren van pompstations voor kerosine. Ook dit is een belangrijke manier om onze kennis ten dienste te stellen van de gemeenschap. 

Een volgende reden waarom wij zullen blijven bestaan is, omdat wij beschikken over een industriële infrastructuur. Deze infrastructuur is modern. Tot de dag van vandaag werd erin geïnvesteerd. Met diverse panters zullen wij deze infrastructuur heroriënteren naar nieuwe marken en nieuwe producten. Goede voorbeelden hiervan zijn: de bouw van Hob Units in Zolder, de onderneming Benvitec tezamen opgezet met Smet Boring die in de loop van 1 jaar marktleider is geworden, of nog het nieuwe puinrecyclagebedrijf dat wij tezamen opzetten met de firma Martens. In dit laatste geval worden wij het meest toonaangevende bedrijf tot in de omtrek en dit door het samenvoegen van technische infrastructuur, menselijke kennis en economische mogelijkheden van twee partners. Wij hebben de wil hier te slagen. Wij hebben onze beroepsvaardigheid niet opgebouwd en ontwikkeld om ze nu te zien afbreken. In de volgende maanden zal rond de mijngebonden activiteiten een volledige structuur van nieuwe industriële initiatieven uitgebouwd zijn.

Onze gronden zijn van uitmate strategisch belang. Wij beschikken over de laatste belangrijke industriegronden in Limburg. Onze ligging is daarbij strategisch belangrijk als men kijkt naar het Oost-West en Noord-Zuid verkeer in Europa, of naar onze ligging aan het Albertkanaal, of naar onze ligging t.o.v. de Ruhr en en de nabijheid van havens zoals Rotterdam, Antwerpen en Duinkerke. Tevens kunnen deze gronden een belangrijke rol spelen in de economische en sociale ontwikkeling van de provincie. Daarom werken wij momenteel aan 3 belangrijke projecten, zoals het Toeristisch Project te waterschei, de uitbouw van een logistieke infrastructuur rond Winterslag en rond de kolenheven te Lummen en tenslotte rond Winterslag en rond de kolenhaven te Lummen en tenslotte de uitbouw van een milieurecyclagepark te Zolder. Elkeen van deze projecten zal op termijn meer dan 5000 blijvende en waardevolle arbeidsplaatsen voor de provincie creëren. 

Tenslotte: KS heeft door een doordacht goed begeleid en sociaal aanvaardbaar sluitingsbeleid de mogelijkheid gecreëerd om op de voorziene sluitingskosten besparingen uit te voeren. Deze sommen blijven beschikbaar om de voornoemde projecten te realiseren. Als ex-mijnwerkers zijn we ook geen dagdromers. Wat we vooropstellen kunnen we ook realiseren. Maar zoals in iedere in bedrijf, liggen de keuzes soms moeilijk en ook voor ons is het soms bedroevend aan de verleiding te moeten weerstaan dergelijk economisch en sociaal belangrijke troeven te vrijwaren voor een initiële doelstelling. De verleiding is soms groot om ons het pad te begeven van zij die politieke verantwoordelijkheid dragen voor sectoren zoals sociale begeleiding, milieu, cultuur, migranten- beleid en andere.

Maar ook wij kunnen niet alles en wij zijn dan ook verheugd met het feit dat onze aanwezigheid en onze inzet mede effect heeft op de totale ontplooiing van de provincie. De mijnsluiting betekent dus niet alleen voor KS, maar ook voor de ganse provincie een nieuwe tijdperk met onnoemelijk veelzijdige mogelijkheden: vroeger was er alleen maar de mijn. Van nu af aan is KS alleen nog maar een onderdeel van een rijk programma dat van Limburg een van de meest aantrekkelijke provincie van ons land zal maken, waar het voor iedereen goed leven zal zijn.

Peter Kluft

Afgevaardigd Bestuurder Kempense Steenkolenmijnen n.v. Oktober 1992

HET DEFINITIEVE EINDE

Op 30 september 1992 werd te Zolder met een ondergrondse persconferentie op pijler 73/71, de steenkoolwinning in Limburg definitief stopgezet.   Fotografische getuigen hiervan zijn mijnwerkers met de laatste kolenwagen, die door de belleman vanuit de ophaal machinekamer naar boven werd gebracht. Het bord vermeld nog de uren van de laatste afdalingen en opkomsten.   Een afgevaardiging van de mijnwerkers accentueerde dit einde met een kranslegging en symbolische teruggave van de steenkool aan het monument van André Dumont te Genk. © E.C 
 

 

Steenkool komt voor in diverse kolensoorten en - kwaliteiten zoals   antraciet  ,ess- (of halfvet)kool, rookzwakke (of drie-kwart vet)kool en vetkool. Het verschil in gasgehalte maakt het onderscheid tussen deze varianten. Antraciet bevat het minste gas en vetkool het meest. Antraciet en magere kolen zijn gasarm en met name geschikt voor de huisbrand.

De esskolen en rookzwakke kolen zijn bestemd voor industrieel gebruik of als brandstof in   elektriciteitscentrales  . Vetkolen zijn zeer gasrijk; bij verhitting vergruizen deze kolen tot blokjes en klitten aaneen tot sintels. Deze zijn daardoor zeer geschikt voor de fabrikage van  cokes ; een harde kool, bijna rookvrij en nagenoeg zonder zwavel en  fosfor .  Cokes wordt voornamelijk gebruikt bij de productie van ijzer door  hoogovens  en gieterijen. 

Het  gas  dat bij de productie van cokes vrijkomt is een energiebron maar ook een grondstof voor de bereiding van stikstof  kunstmest  en andere chemische producten. Vetkool kan ook direct worden ingezet als brandstof voor de industrie, schepen en  locomotieven .      Bij de winning van huisbrandkolen komen ook veel vergruisde kolen vrij, de zogenaamde fijnkolen.

De fijnkolen zijn niet geschikt als huisbrandkolen, maar worden als - goedkopere - industriekolen verkocht. Door fijnkool en  pek  te mengen en vervolgens samen te persen kunnen briketten en  eierkolen  worden gefabriceerd die wel weer geschikt zijn voor huisbrand. 

Gastarbeiders op hun gezamenlijke kamer in een Belgische pension in de jaren zeventig

Met gastarbeider wordt bedoeld iemand die tijdelijk naar een ander land komt om daar arbeid te verrichten. De beweegreden voor een dergelijke actie is vrijwel altijd een economische: er is te weinig werk in het thuisland en er is voldoende vraag naar arbeiders in het gastland.

Tijdelijk houdt in, dat het de bedoeling is terug te keren naar het land van herkomst, wanneer dat niet meer het geval is, is er sprake van immigratie en wordt de gastarbeider een immigrant. Na de Tweede Wereldoorlog zijn er naar de rijkere West-Europese landen veel gastarbeiders gekomen. Eerst (voornamelijk voor de kolenmijnen) onder meer uit Polen en de Balkanlanden. In het begin van de jaren 60, werden ten dienste van de zware industrie, mensen gehaald uit landen als Italië - Spanje en Portugal.

In 1964 sluit de Nederlandse regering een wervingsakkoord met Turkije en op 14 mei 1969 volgt Marokko. De gastarbeiders werden naar Nederland gehaald omdat veel Nederlanders het zware- en vuile werk niet meer wilden doen. De uit deze politiek voortvloeiende massa-immigratie werd betaald door de aardgasbaten. Veel gastarbeiders vonden al zoekend naar betere werkomstandigheden dan in de omliggende landen ook zelf de weg naar Nederland. Lees meer...  © E.C.

 

Arbeidsmigranten uit het buitenland speelden een belangrijke rol in de personeelsvoorziening van de Limburgse italiaanse_gastarbeiderssteenkolenmijnen. Als achtste en laatste project van Mijn Verleden Mijn Toekomst worden de gastarbeiders voorgesteld.

Vóór de Tweede Wereldoorlog waren dat voornamelijk Duitsers, Polen en Slovenen. Zij werden vooral aangenomen omdat ze ervaring hadden in ondergrondse mijnarbeid. In deze jaren van snelle opbouw van de mijnen hadden de mijndirecties een groot tekort aan ervaren mijnwerkers. In Limburg zelf waren die in onvoldoende mate te vinden. In 1930 werkten er 12.000 arbeidskrachten uit het buitenland in de Limburgse mijnen. Dat was ongeveer een derde van de totale personeelssterkte.

Tijdens de economische crisis van de jaren 1930 moesten de mijnen inkrimpen. Vooral buitenlandse mijnwerkers werden ontslagen. Daarom was in 1939 het aantal buitenlanders in de Limburgse mijnen teruggelopen tot 3.400, 10 procent van het totale aantal mijnwerkers.

Na de Tweede Wereldoorlog moesten de mijnen opnieuw regelmatig een beroep doen op mijnwerkers uit het buitenland. Het verschil met de vooroorlogse periode was vooral dat de arbeidsmigranten nu voornamelijk ongeschoolde mijnwerkers waren. In de Limburgse mijnen kregen ze een basisopleiding voor de ondergrondse arbeid. Ze kregen een tijdelijk arbeidscontract. Het waren met andere woorden gastarbeiders, die na één of twee jaar werk in de mijnen weer naar huis zouden terugkeren.

Tussen 1948 en de sluiting van de laatste mijn in 1974 wierven de Limburgse mijnen deze gastarbeiders in verschillende landen, zoals Italië, Spanje, Joegoslavië, Griekenland en Marokko. Italianen en Spanjaarden arriveerden per trein in Limburg. In de jaren zestig werd ook het vliegtuig gebruikt, bijvoorbeeld voor de Joegoslaven die vanaf 1962 werden geworven.

Logement.In 1948 sloten de Nederlandse en de Italiaanse overheid een overeenkomst, die het mogelijk maakte dat de mijnen in Italië arbeidskrachten konden werven.

Eind jaren veertig kwamen ongeveer 700 Italianen naar Limburg. Een veel grotere groep (enkele duizenden) kwam in de jaren tussen 1956 en 1958. In 1962 en 1963 arriveerde een laatste groep van ongeveer 200 Italiaanse mijnwerkers in Limburg. Ze werden aanvankelijk geworven in het noorden van Italië, maar later vooral op Sardinië en in de provincie Abruzzen.

De mijnen zorgden voor deze jonge, meestal ongehuwde gastarbeiders voor kost en inwoning in gezellenhuizen.

Ook betaalden de mijnen de reis naar Limburg. De Italianen kwamen per trein aan op station Maastricht. Daar werden ze opgewacht door vertegenwoordigers van de Limburgse mijnen, die de nieuwe arbeiders naar hun woonplek begeleidden.

Vanaf 1962 wierven de mijnen ook in Spanje. Een kleine duizend Spaanse mijnwerkers besloten hun geluk in de Limburgse mijnen te gaan beproeven. Ook zij reisden groepsgewijs met de trein naar Limburg, waar ze op station Maastricht arriveerden.

Gastarbeider-2

Veel gastarbeiders viel het zware en ongezonde werk in de mijn tegen. Lang niet iedereen diende zijn contract uit, ook al omdat de heimwee vaak toesloeg. Bovendien waren er de nodige culturele obstakels. Zo protesteerden in april 1963 ongeveer 200 Spaanse gastarbeiders tegen het eten in de gezellenhuizen Leijenbroek (Sittard) en De Egge (Brunssum) dat volgens hen niet goed was.

Ze kregen gerechten voorgezet die ze in Spanje niet kenden. Toen ze in staking gingen, werden ze door Staatsmijnen op staande voet ontslagen. Bemiddelingspogingen van onder meer de Spaanse viceconsul mislukten en uiteindelijk vertrokken naar aanleiding van het conflict bijna 300 Spaanse mijnwerkers uit Limburg. Zij stapten in Maastricht op de trein, blij dat ze terug naar huis konden. ©

 

Een grensarbeider is iemand die in één land (het werkland) werkt, in een ander land (het woonland) woont en gewoonlijk dagelijks of ten minste eenmaal per week naar het woonland terugkeert. Een grensarbeider wordt ook wel een grensganger genoemd. Voor grensarbeiders is de belasting en de uitvoering van wetten op het gebied van de sociale verzekering administratief nog niet zo eenvoudig geregeld, niet voor de grensgangers zelf en niet voor de ambtenaren die de regelingen moeten uitvoeren. Zo kunnen grensgangers vaak in meerdere landen belasting en premies betalen en van voorzieningen gebruik maken. Lees meer... ©

 

 

HOUTHALEN - HELCHTEREN

Arrondissement Maaseik: provincie Limburg

Deelgemeenten: Helchteren, Houthalen

7827 ha; 30.000 inwoners 

Helchteren 3530

6.640 inwoners

1107: Haletra; haledjra= jeneverbessenstruik

Helchterenaar; Helchterens

2979 ha; Kempisch plateau; 65-80m); heide, bossen en weiden; doorsneden door enkele beken, onder meer de Mangelbeek op de grens met Houthalen

woondorp; handel; industrie, kazerne, vakantiepark

regelmatig bussen naar Hasselt (station, 15 km) en Neerpelt/Lommel 

GESCHIEDENIS

De heerlijkheid Helchteren hing tijdens het ancien regime af van de abdij van Sint-Truiden, die hier een waterslot, ter Dolen, liet bouwen. De abdij bevat zowat de geestelijke als de heerlijke rechten in het dorp. Er waren vier gehuchten, De Hoef, Dorp, Kunsel en Sonnis, die alle vier op de noordelijke helling van de Mangelbeek lagen. 

Helchteren werd geleidelijk ontsloten door de aanleg van de weg Luik-’s-Hertogenbosch in 1768-1788, de bouw van een station aan de spoorweg Hasselt-Eindhoven in 1865 en aanleg van de weg Heusden-Bree in 1908-1910.

Vooral de ontginning vanaf 1930 van de steenkoolmijn Helchteren-Zolder en de inplanting van de kazerne tussen het dorpcentrum en het gehucht Sonnis, hebben het aanzicht van het dorp gewijzigd. Alleen in het oostelijke gehucht Sonnis is het eeuwenoude agrarische nog bewaard gebleven. 

In september 1944 werd in Helchteren hevig slag geleverd tussen en Duitse troepen. Na de oorlog werden nog een kazerne en een schietveld voor aangelegd, zodat momenteel één derde van het grondgebied gebruikt wordt door de militairen. 

BEZIENSWAARIGHEDEN

De driebeukige neogotische Sint-Trudokerk  van 1890-1895 is van baksteen met sierelementen van natuursteen. Architect was H. Martens uit Stevoort. De kerk werd in 1910-1911 gewijzigd: de toren werd en het schip verbouwd. Het meubilair is neogotisch van ca. 1895-1896, behalve twee laat-barokke portiekaltaren, drie biechtstoelen en een koperen doopvont uit de 18 de eeuw. Het orgel uit 1884-86 is van de Maastrichtse orgelbouwer Pereboom & Leyser.

Verder enkele 16 de eeuwse zoals het triomfkruis, een gekruisigde Christus, Sint-Trudo, Sint-Anna-ten-Drieën, Sint-Sebastiaan en Sint-Luciabeeld dateert van ca. 1700.

Bij de Sint-Trudokerk ligt het ontmoetingscentrum de Roepsteen, alsook het vroegere gemeentehuis van Helchteren, met een gedenkplaat Jan Wouters. Ervoor een monument voor de gesneuvelde uit de beide wereldoorlog, alsook onder een linde de oude roepsteen, waarop de belleman zijn nieuws vertelde. Aan de kerk staat nog een Heilige Hartbeeld met een gedenkplaat voor pastoor Felix Germens (1887-1923). Verspreid over de gemeente staan verscheidene kapellen, onder meer langs de Helzoldstraat, de Kapelstraat en aan de Hulsthagenstraat. Deze laatste werd opgericht in 1946 als herdenking aan de slachtoffers uit de wereldoorlogen en is geklasseerd als legermonument. 

Ten noorden van de dorpkern ligt het waterslot de Dool.  Het is een versterkt herenhuis en voormalig zomerverblijf van de abten van Sint-Truiden. De kern van het ‘kasteel’ is een nagenoeg vierkant binnenhof, aanvankelijk versterkt door ronde hoektorens waarvan de twee noordelijke bewaard bleven. In de17de-eeuw abtsverblijf verruimd. In opdracht  van abt R. Mottart, 1780-1783, werd het gebouw tot een U-vormig classicistisch landhuis verbouwd. Ook de laatgotische huiskapel werd toen aangepast. In 1797 werd het domein openbaar verkocht. Voor het kasteel ligt een boerderij, waarin sedert 1994 een ambachtelijke brouwerij en een taverne zijn ondergebracht. De omgeving van het kasteel De Dool is als landschap geklasserd.

Ten noorden hiervan bevindr zich het park Molenheide 180 ha, een vrijetijds-en vakantiepark het bungalows, campings, sutropisch zwembad, congrescentrum en sportinfrastructuur. Ter westen ligt het Wild- en wandelpark en Molenheide, 100 ha, een omheind natuurgebied, waar inheemse dieren als herten in hun vertrouwen omgeving leven.

Op het gehucht Sonnis nog verscheidene oude boerderijen, typisch Kempense langgevelhoeves, in baksteen.

Aan de Heerkensweg, zgn. “kasteeltje” Hoeverheide, gebouwd ca 1870 door de Aalsterse textielbaron Leon Leirens. De Toscane villa ligt in een Engels landschapspark met exotische bomen. De gemeente heeft ook

enkele fraaie villa’s uit het interbellum, onder meer langs de Kazernelaan en in de Korte Heidestraat. 

EVENEMENTENKALENDER

Pinksteren: kermis

voorlaatste weekend van juli: modelvliegtuigenmeeting “Jets over Pampa”

voorlaatste weekend august: Ter Dolen fietshappening

zondag na 8 september: kermis 

GASTRONOMIE

Ter Dolen bier 

Houthalen 3530

23.360 inwoners

1117: Hallu, ca. 1212 Holt-Halen = bos, en Halen= bochtig hoogland

Houthalenaar; Houthalens

4849 ha; Kempisch plateau (60-75 m); doorsneden door enkele beken die alle naar het zuidwest vloeien, zoals de Laambeek op grens met Zonhoven en Mangelbeek op de grens met Helchteren

regelmatig bussen naar Hasselt (station, 12 km), Genk, Beringen en Neerpelt/Lommel

woondorp, sociale woonwijken; handel; industrie; verzorgingscentrum 

GESCHIEDENS

Er zijn verscheidene vondsten uit de prehistorie en uit de vroege middeleeuwen. In 1141 verwierven de norbertijnen van Floreffe (Namen) het domein Hengelhoef en in 1228 Kelchterhoef. De norbertijen hadden ook de geestelijke zeggenschap over de kerken van Houthalen en Laak, benoemden er de pastors en indien de tienden. Op wereldlijk vlak behoorde Houthalen tot het graafschap Loon en later tot de heerlijkheid Vogelzang, die ook de omliggende dorpen Zonhoven, Zolder en een deel van Heusden omvatte.  

Houthalen had zoals de omliggende dorpen vaak te lijden van doortrekkende legers. Bijgevolg bouwden de inwoners vier schansen in de wijken, als bescherming tegen de soldateske. De ontsluiting van het dorp kwam er met de aanslag van de weg Luik- ’s Hertogenbosch in 1760-1770 en vooral de exploitatie van de steenkoolmijn vanaf 1938. De steenkoolmijn zorgde voor explosieve bevolkingsgroei, waarbij ook talrijke migranten van buiten Europa kwamen. De wijken Meulenberg en Houthalen-Oost  zijn volledig nieuw gebouwd na de tweede wereldoorlog. In 1965 ging de steenkoolmijn dicht, maar op het geëgaliseerde steenstort werd een industrieterrein aangelegd, zodat de werkgelegenheid verzekerd bleef. Na groeide het centrum uit tot kleinstedelijk handelscentrum.  

BEZIENSWAARDIGHEDEN 

Het moderne gemeente van 1959 is een ontwerp van architect L. Van den Vondel. In de bovenhal hangt het wandtapijt “De Weerwolf” van Houthalense kunstenares Simone Reynders. Op het plein voor het gemeentehuis eert een modern oorlogsmonument van 1970 de nagedachtenis van de slachtoffers van de twee wereldoorlogen.

De modern-gotische Sint-Martinuskerk van 1938-1940 werd door J. Deré uit Hasselt ontworpen. Ze is van buiten van bergsteen, van binnen van baksteen. Ze loodrecht gebouwd op de oude kerk, waarvan de laatgotische bakstenen toren uit ca 1500 en het gotisch koor uit 1437, opgetrokken uit maaskeien en mergel, bewaard bleven. Deze bouwelemeten zijn in de nieuwe kerk opgenomen. In het oud koor staat een barokaltaar, met het 17de-eeuwse paneel Aanbidding der Herders. Onder de toren, met zwaar kruisribbengewelf, bevindt zich de doopkapel met laat 18de-eeuws portiekaltaar en blauwarduinen wijwatervat van 1560.

De kerk bezit fraaie houten beelden uit 16de eeuw: de H. Blasius, de H. Barbara, een Sint-Anna-ten-Drieën, de H. Sebastiaan, Christus aan kruis, de H. Rochus en de H. Ambrosius. Enkele geelkoperen kandelaars en het zilverwerk dateren uit de 17de-18de eeuw.

De houten preekstoel is van 1687. De art-deco glasramen zijn van Brusselse glazenier Frans Crickx.

In de Maaslandse norbertijnerpastorij van 1739 is fraai stucwerk. Ze wordt ook wel de omgekeerde pastorie genoemd, omdat ze de mooiste kant van de tuin toe ligt?

Bezienswaardig is ook het Filip Nerilyceum, gebouwd in 1962-65 in de stijl van het brutalisme, naar ontwerp van architect A. Hoppenbrouwers. Het gebouw wordt gekenmerkt door betonskeletbouw, met veel gebruik van glas en hout. Aan de Oudstrijderslaan ligt de Grieks-orthodoxe kerk. Langs de Grote Baan en de Ringlaan staan nog enkele fraaie villa’s in een parkachtige entourage.

In het winkelcentrum herinneren diverse monumenten aan de verdwenen mijnindustrie, zoals een kolensnijtrommel, een persluchtlocomotief en drie mijnwagens of berlengs. Hier staat ook het Lachmanneke, een ontwerp van Bernard Keunen en Rik Jacibs. Aan de Guldensporenlaan staat een modern beeld “De mijnwerker” van Flor Verbist. Dezelfde kunstenaar ontwierp ook het monument “Gevallen vleugels” op het kerkhof, ter herdenking aan de geallieerde piloten die neerstortten in de gemeente tijdens de tweede wereldoorlog. 

Op een  kleine hoogte in het gehucht Laak, ten noorden van het centrum, rijst de 17de-18de-eeuwse eenbreukige Kerk Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën. Ze is gebouwd in baksteen, het koor in mergelsteen. De bakstenen westertoren heeft een klokdak met peervormige spits. Het tongewelf van de kerk is met stucwerk versierd. Er staat een laat- 18de-eeuws portiekaltaar en enkele beelden in volkskunst.

De moderne Sint-Jozefskerk van 1965 is een ontwerp van architect Dewandre uit Hasselt. Het is een eenbeukige zaalkerk, met voorportaal en klokkentoren. Nog in Laak staat de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Onrust. Het is een eenvoudige kapel onder linden, die in 1980 door een storm verwoest werd, maar nadien heropgebouwd. 

Langs de Pastorijstraat liggen nog enkele gebouwen van de voormalige steenkoolmijn, onder meer het vroegere administratief centrum, waarin nu het museum Ons Mijnverleden is ondergebracht. Het museum biedt een didactisch overzicht van de geschiedenis van de steenkooluitbating in Limburg. 

Achter dit mijngebouw staan twee schachtbokken, in de volksmond “Bellefleu